Brylancik.PL

Pojęcie diamentu pojawiło się już w czasach starożytnych u Greków. Adámas- czyli mocny, niezwyciężony, niepokonany. Te określenia w pełni oddają jego charakter. Jest to najtwardszy ze znanych w przyrodzie materiałów, a to dzięki jego specyficznej strukturze atomów, które składają się na jego wewnętrzną budowę. Jego układ wewnętrzny jest bardzo zwarty i regularny, dzięki czemu możemy się zachwycać tym niesamowitym i niepowtarzalnym blaskiem. Ale aby móc nacieszyć oko tym misternym dziełem, kamień jest poddawany precyzyjnej obróbce. Wielu z nas nawet nie zdaje sobie sprawy, że przed obróbką ten nieoszlifowany diament jest chropowaty i niczym się nie różni np. od krzemienia, który nie wzbudza w nas zachwytu.

Diament zbudowany jest z wielu kryształów węgla i choć znamy go głównie z postaci przezroczystej, występuje również w innych odmianach kolorystycznych-bywa niebieski, zielonkawy, żółtawy, czerwony, brązowy, szary oraz- co najbardziej zaskakujące- czarny. Jubilerzy wykorzystują te najczystsze postacie z jak najmniejszą liczbą defektów, reszta trafia do przetwórców przemysłowych. W przemyśle wykorzystuje się je do produkcji materiałów ściernych, a także do niezwykle wytrzymałych noży itp.

Wyróżniamy kilka odmian diamentów:
- bort- jako drobnokrystaliczna, zanieczyszczona odmiana diamentu w kolorze szarym lub czarnym. Występuje w Rosji, Zairze, Brazylii oraz Ghanie. Jest wykorzystywany w przemyśle do produkcji wierteł, przyrządów tnących, szlifierek, ze względu na jego właściwości ściernej. Ponadto jest niezwykle cennym okazem dla kolekcjonerów.
- ballas- jako diament skupiony promieniście
- lonsdaleit- występuje w postaci mikroskopijnych kryształów w meteorytach. Diamenty w nich znajdowane mogą występować w wielu odmianach politypowych o symetrii regularnej, heksagonalnej i trygonalnej, podczas gdy diamenty ziemne charakteryzuje regularna symetria.
- karbonado- diament polikrystaliczny, występujący w osadach aluwialnych w Brazylii i Republice Środkowoafrykańskiej. Z wyglądu podobny jest do węgla drzewnego. Zwany jest potocznie „ czarnym diamentem”. Występuje w postaci drobnoziarnistych, porowatych skupień czarnych, ciemnozielonych lub szarych kryształów.

 Często ludzie mylą pojęcie diamentu i brylantu. Postaram się zatem wyjaśnić na czym polega różnica. Pojęcie diamentu zostało przybliżone powyżej. Diament staje się brylantem dopiero po oszlifowaniu w specjalny sposób, więc brylant to odpowiedni kształt diamentu. Jednak nie każdy diament po oszlifowaniu staje się brylantem. To zaszczytne miano odnosi tylko do diamentu okrągłego o pełnym szlifie brylantowym. Niesłusznie zatem w sklepach jubilerskich spotykamy się z ujednoliceniem wszystkich okazów do grona brylantów.

Na szlif brylantowy składa się kilka ważnych cech:
- zawiera nie mniej niż 57 faset (skośnych ścięć narożnika)
- okrągła rondysta
- niekiedy spłaszczony szpic, tzw. kolet- w dolnej części kamienia
- płaska tafla w górnej części

Najbardziej znane szlify pochodzą z początku XX wieku:
- szlif Tolkowskiego z 1919r - szlif ,,idealny" z 1926r
- szlif właściwy ,,praktyczny" z 1949r - szlif Parkera z 1951r
- szlif standardowy tzw. skandynawski z 1968r

A te najpiękniejsze to szmaragdowy, w kształcie serca, markiza, owalny, gruszka, kwadratowy, okrągły oraz szlif księżnej.
Lecz to co dla nas, użytkowników, najważniejsze- blask- to zasługa brylancji. Odbicie światła na powierzchni zewnętrznej diamentu nazywamy brylancją zewnętrzną. Całkowite, wewnętrzne odbicie światła lub jego załamanie jest zasługą brylancji wewnętrznej. Dyspersja światła w kierunku jego widma to rodzaj brylancji rozproszonej. Rodzaj światła użytego do obserwacji kamienia lub jego ruch w dowolnym kierunku powodujący tzw. rozbłyski nazywany jest brylancją scyntylacyjną.